Ang sabi ko hindi ko na muling iisipin pa.

Ang sabi ko hindi ko na muling ikukuwento pa.

Ang sabi ko hindi ko na muling isusulat pa.

Ang sabi ko hindi ko na muling ibabalik pa.

Ang sabi ko hindi ko na muling hahayaan pa.

Pero sabi ko lang yon.

Sabi nga nila, madaling sabihin, mahirap gawin.

Pero sabi lang nila yon.

“Tara!”

Masaya mo kong niyaya para makipaglaro.

Magkakampi tayo. Kalaban sila.

Automatic na. Wala ng maiba taya.

“Game!”

Sigaw ng iba pa nating kalaro.

Takbo rito. Takbo roon.

Alisto at alerto. Bawal ang mataya.

Bawal ang maagawan.

Magkabilang panig. Matinik na nagbabantay.

Mabilis na nagtatakbuhan. Mabilis na nagbabalikan.

“Taya!”

Sigaw niyang maligalig. 

Sabay abot sa kamay mong aabutin sana ang kamay ko.

Hala. 

Ano na ba?

Wala na bang patutunguhan?

Nako.

Hinto.

Ayoko na ring pag-usapan.

Sayang.

Kasi naman.

Mali ang pagkakataon.

Sige.

Arte.

Lilipas din ang taon.

Ngiti.

Timpi.

Kunwari`y walang nangyari.

Takbo.

Bato.

Piliting ibalik sa dati.

(Source: emansanas)

Vanila ice cream, french fries

Kain lang kahit napaso ang dila.

Ballpen, papel

Sulat lang kahit maubos ang tinta.

Vanilla ice cream, french fries

Dahan-dahan lang habang wala pa sila.

Lapis, papel

Para kahit magkamali ay mabubura.

Ubos na ice cream, french fries

Gaano pa katagal akong maghihintay.

Ubos na ice cream, onting french fries

Hinihintay ang iyong reply.

Nagsusulat, nag-iisa

Ako ba ay oorder pa.

Nagsusulat, nag-iisa

Ngunit ako ay busog na.

Isang babae, isang lalake

Ang ingay ng mag syota kong katabi.

Isang babae, isang notebook

Nagsusulat habang wala pang katabi.

Ubos na ice cream, ubos na french fries

Tumawag, ako daw ay umalis na.

Ubos na ice cream, ubos na french fries

Ang hinihintay ay hindi na darating pa.

Ubos na ice cream, ubos na french fries

Sayang lang ang aking pera.

Hello.

Ano? Hindi ko naiintindihan.

Nakuha sa mga salitang hindi naman totoo.

Nakuha sa tanong na inasang magkakatotoo.

Hello.

Ah. Ganun ba? Sige lang. Ikaw ay aking pakikinggan.

Pinaglaanan ng oras. Naging masaya.

Hindi nagsawang alayan ng kanta.

Hello.

Pero hindi ba ganito? Anong ginagawa mo?

Kilos. Salita. Gawa. Nagulat sa mga kaganapan.

Mga tanong na walang sagot. Bakit ka ganyan?

Goodbye.

Ano ba talaga?

Umasa. Pinaasa.

Goodbye.

Pero hindi ba?

Nagtanong. Kumanta.

Goodbye.

Bakit nga ba?

Iniwan. Nasaktan.

Goodbye.

Huli na to. Para sayo.

Sana maging masaya ka.

Sa bawat tulo ng pawis para mapasaya ka.

At sa pagdaloy ng oras at patuloy na paghihintay.

Hinagpis. Kulong. Tanong. Sana.

Salamat sa paghihirap at sa pag-asang wala.

Sa hindi pagtulog sa gabi at sa halos na kabaliwan.

Bangungot. Lugmok. Tanong. Paano.

Salamat sa pagdurusa at sa akalang nariyan ka.

Sa paulit-ulit  na pagsaksak ng kutsilyo.

Iyak. Laman. Tanong. Bakit.

Salamat sa sakit ng bugbog at sa daloy ng dugo.

Maraming salamat.

Paulit-ulit. Sunod-sunod.

Hindi napapagod na paghampas.

Hindi napapagod na pagsuntok.

Hindi napapagod na paglunod.

Hindi napapagod na pagsakal.

Hindi napapagod na sakit.

Ngingiti na lamang at magpapasalamat.

Sa peklat. Sa pasa. Sa kampansanan na dinulot ng kapalaran.

Sa pagbabago.

Maraming salamat.

(Source: emansanas)

WAITING SHED

BABAE- 18-20`s. Naghihintay na mawala ang ulan.

LALAKE- 18-20`s. Naghihintay na may dumating na masasakyan

Pagbukas ng ilaw makikita ang isang waiting shed. Malakas ang ulan. Rush Hour. Maraming mga pasahero ang naghihintay. Sumasakay at bumababa. Darating ang isang LALAKI at sisilong sa waiting shed. Isang BABAE ang nasa silong rin ngunit tila hindi naghihintay ng masasakyan. Magkakatitigan ang dalawa.  Maghihintay.

LALAKI: (Sa BABAE) Miss, excuse me, tanong ko lang kung anong oras na ba?

BABAE: (Titingin sa relo) 6:30.

LALAKI: Thanks.

May darating na jeep. Sasakay sana ang LALAKI ngunit mapapansin na puno na ito ng pasahero. Maghihintay. Bibilis ang paligid.

May darating na mabilis na bus. Tatakbo ang LALAKI ngunit hindi ito hinintuan ng bus. Maghihintay. Bibilis ang paligid.

May darating na fx na puno ng pasahero. Bababa ang isang pasahero. Magmamadali ang LALAKI na makasakay ngunit siya`y mauunahan.

LALAKI: Shit.

Maghihintay. Hihina ang buhos ng ulan. Kukuha ng plastic envelope ang BABAE at ipapatong sa ulo. Susubukang tumawid. Green light. Bibilis ang takbo ng mga sasakyan. Babalik muli sa waiting shed. Bubuhos ulit ang malakas na ulan.

LALAKI: (Sa BABAE) Miss, sorry, tanong ko lang kung anong oras na ulit?

BABAE: Okay lang. 7:10.

LALAKI: Shit.

Maghihintay.

LALAKI: Ang tagal na pala nating naghihintay.

Ngingiti lamang ang BABAE.

LALAKI: Anong oras ka pa nandito?

BABAE: Mga 6.

LALAKI: Mas matagal ka pa pala dito.

Ngingiti ulit ang BABAE.

Maghihintay.

LALAKI: So….hinihintay mo lang na mawala ang ulan?

BABAE: Hindi ako pwedeng mabasa e.

LALAKI: If only I have an umbrella….ibibigay ko na sayo. Kawawa ka naman dito.

BABAE: Okay lang. Salamat na lang.

Maghihintay. May darating na jeep at maraming bababa na pasahero. Hindi sasakay ang LALAKE.

BABAE: Ba`t di ka sumakay?

LALAKI: Ayoko na mag jeep. Mabagal. Mababasa pa ko sa loob. Tsaka, delikado sa jeep kapag maulan eh. (Tatawa)

Ngingiti ang BABAE.

LALAKI: Mas okay na siguro maghintay ng matagal sa fx or airconditioned bus, at least sure ako na komportable. It’s better to wait for something na sure kang safe ka.

BABAE: Sabagay.

LALAKI: Pagod na rin ako eh.

BABAE: Hindi ka ba nagmamadali?

LALAKI: Well…not really. Ikaw ba?

BABAE: Actually…late na `ko.

LALAKI: Really? It seems like you`re not in a hurry.

BABAE: Late na rin naman na `ko e. Wala na kong magagawa. Tsaka isa pa, hindi ko naman kailangang magmadali. Ayoko ng nagmamadali eh. Tsaka, sabi mo nga, It’s better to wait for something na sure kang safe ka. (Tatawa)

LALAKI: Wala bang malapit na overpass dito?

BABAE: Mas malayo pa ang overpass sa tatawiran ko. Mas okay na to.

LALAKI: Oh.

Mas lalong lalakas ang buhos ng ulan.

BABAE: Ugh. Ano ba naman yan.

LALAKI: Grabe, ang lakas ng bagyo. Buti hindi bumabaha dito.

BABAE: Oo nga eh.

Katahimikan.

BABAE: Ayaw mo bang mag taxi?

LALAKI: Actually, I already thought about it. Pero since hindi naman ako masyadong nagmamadali, maghihintay muna ako ng masasakyan. Baka sakaling may dumating. Sayang lang pera ko sa taxi eh.

BABAE: Sabagay. Ang mahal mahal mag taxi ngayon no! Pagsakay mo pa lang 40 pesos na agad babayaran mo. (Tatawa)

LALAKI: Anong oras na ulit?

BABAE: 7:30.

Maghihintay.

LALAKI: Kapag lagpas 8 o`clock  na at wala pa kong nasasakyan… magtataxi na lang ako.

BABAE: Maghihintay na lang siguro akong mawala yung ulan.

LALAKI: Hmmm, sa tingin ko….baka habang buhay kang maghihintay. (Tatawa) Sobrang lakas ng ulan. Mukhang matagal pa yan bago mawala.

BABAE: Kung ganon…baka maghihintay pa rin siguro ako. Ewan. (Tatawa) Hindi talaga ako pwedeng mabasa.

LALAKI: Hmmm, if ever magtataxi ako, sumabay ka na. Hatid muna kita sa kabilang kanto. Deal?

BABAE: Okay lang naman. Sige, Deal.

Maghihintay. Patuloy na mag-uusap ang dalawa. Magtatawanan. Walang masasakyan ang LALAKI. Bibilis ang takbo ng paligid. Walang maririnig kundi ang takbo at busina ng mga sasakyan at ang pagbuhos ng malakas na ulan.

LALAKI: Anong oras na?

BABAE: Almost 8 o`clock. 7:50 am.

May dadating na bus. Hihinto ito sa tapat ng waiting shed.  Hihina ang ulan. Pasakay na ang LALAKE sa bus ngunit saglit siyang hihinto, titingin kay BABAE.

BABAE: Okay lang. Sumakay ka na. Wala na rin namang ulan. Mapapamahal pa tayo sa taxi.

LALAKI: Sure? (Mapapasakay sa loob ng bus. Bababa pa sana ito ngunit tuluyan ng sasara ang pinto. Aandar ang bus. Kakaway na lamang ang LALAKE mula sa loob)

BABAE: (Sa kawalan) Nice meeting you.

Biglang bubuhos ang malakas na ulan.

Maghihintay.

-TELON

Hindi mo alam kung saan ka pupunta. Hindi mo alam kung anong sasabihin. Hindi mo alam kung saan ka tutungo. Hindi mo alam kung anong dapat gawin. Parang lahat ng bagay bumabagsak. Binabagsakan ka. 

Mabigat.

Hindi mo na kaya. Humihina na ang katawan mo. Pero hindi mo pwedeng bitawan.

Mag-isa ka lang. Walang tutulong sayo. Ang tanging mahihiling mo lamang ay sana bigyan ka ng Diyos ng sapat na lakas para buhatin ang lahat ng bagay.

Ang lahat ng bagay na bumagsak.

Iniisip mo kung ano bang naging kasalanan mo. Naging masama ka bang tao. May pagkukulang ka ba.

Nakapapagod mag-isip. Halos mamatay ka na nga sa kaiisip.

Pero hindi mo alam kung bakit nangyari. Hindi mo alam kung bakit ikaw. Hindi mo alam kung bakit ngayon.

Ayaw mo ng mag-isip. 

Ang alam mo lang….

Mabigat.

Hindi mo na kaya. Pero kailangang kayanin.

(Source: emansanas)

Huli nanaman ako sa klase.

Mabilis na naglalakad at halos mabundol na nga ako ng kotse dahil sa pagmamadali. Hindi ko na nga inantala ang magulo kong buhok at gusot na uniporme.

Onting lakad. Onting overtake sa mga taong mabagal maglakad.

Ilang saglit na lang.

Sa sandaling malapit na ang pagpasok ko sa loob ng building…

Napahinto ako.

Sa sandaling iyon ko na napansin ang magulo kong buhok at gusot na uniporme.

Ngiti.

Halos matunaw ang buong kalamnan ko. Nanginig ang tuhod. Hindi mapakali.

Humina ang buo kong katawan at naging blanko ang isip ko. Wala akong nagawa kundi itago at wag ipahalata ang pag ngiti ng nanginginig kong labi bilang tugon.

Dumiretso ka na sa loob ng building matapos mo akong batiin. Habang pinagmamasdan naman kitang maglakad palayo sa akin.

Naiwan akong nakatayo.

Napagtanto ko na ang sandaling iyon lang ang unang beses na nakita kita matapos ang isang linggo.

Pagkatapos ng huli nating pagkikita.

Perpekto ka pa rin.

Ganito pa rin ako. Hindi para sayo.

Sa nginig ng aking mga mata biglang bumuhos ang malakas na ulan. Naalala ko na nakatayo pa rin ako sa tapat ng building.

Oo nga pala. Late na `ko.

Nagmamadali akong pumasok sa loob ng aming silid habang pilit na itinataboy ang pagkikitang iyon sa aking isip.

Umupo.

Wala pa palang prof.

Nakahinga ako ng malalim at nagpahinga. Inayos ang gusot na uniporme. Tumingin sa salamin.

Nakaiinis isipin na nahuli `ko ang sarili kong nakangiti.

Nakita kita. Nagkita tayo.

Sana pala nagsuklay muna `ko.

Bakit ka tulala.

Sabi mo hindi ka nag-aalala.

Bakit hindi ka mapakali.

Sabi mo wala naman itong halaga.

Bakit ka nag-iisip.

Sabi mo hindi ka apektado.

Bakit ka lumuha.

Kung sabi mo ang iyong nararamdaman ay siguradong pansamantala.

Tawid?

Pero baka masagasaan. Masasaktan.

Hindi rin naman sigurado. Baka maunahan.

Pwede naman sumakay ng jeep, fx, o kaya bus para maghanap ng mas madaling tawiran. Mas ligtas na lugar.

Pero hindi iyon ang aking paroroonan. Hindi iyon ang gusto kong puntahan.

Ako ba`y tatawid na papunta sayo?

Pero paano. Kailan. Hindi ako sigurado.

Nakakatakot. 

Delikado. Hindi ako ligtas sayo.

Mabilis ang takbo ng mga sasakyan. Walang stoplight. Walang traffic enforcer. Walang overpass.

Isang buwis buhay na desisyon.

Tatawid na ba ‘ko?

Mag-ingat ka sa mga salita mo

Isang salita

Dalawang salita

Kahit sa simpleng mga salita

Isang salita

Baka umasa ako

Dalawang salita

Baka masaktan ako

Kahit sa simpleng mga salita

Isang salita 

Dalawang salita 

Maaaring pang hawakan ko.

Mag-iingat din ako sa paniniwalaan ko

Isang salita

Dalawang salita

Kahit sa simpleng mga salita

Isang salita

Baka magtiwala ako

Dalawang salita

Baka makampante ako

Kahit sa simpleng mga salita

Maaaring mahulog ang loob ko.

Kapag nandyan na, pinipigilan mo pa.

Lumalapit na nga, tinatakbuhan mo pa.

Nararamdaman mo na, dinedeny mo pa.

Kaya mo namang abutin, pero hindi mo magawang hawakan.

Pwede mo naman subukan, pero hindi mo magawan ng paraan.

Pero kasi…

Nakakatakot.

Nakakatakot ituloy.

Nakakatakot lapitan.

Nakakatakot aminin. 

Nakakatakot hawakan.

Nakakatakot subukan. Nakakatakot gawan ng paraan.

Pero paano kung dumating ang panahon

Na wala na. Wala ng lumalapit. Wala ka ng nararamdaman.

Wala ka ng mahawakan. Hindi mo na magawan ng paraan.

Nakakatakot pa rin ba?

Batang babae ay hindi alam

Iniisip kung dapat na bang magpaalam

Bulaklak na tanim, ito ba’y lalago?

O sa isang iglap ay bigla na lang maglaho?

Nakakalito. Nakakahilo. Nakakapagod.

Siya na ba’y magpapahinga at tatawid sa bakod

Bulaklak na tanim, kanya ba’y iiwan?

O palalaguin at babantayan?

Batang babae ay hindi sigurado

Iniisip kung ito ba ay totoo

Bulaklak na tanim, kanya ba’y bubunutin?

O sa paglago’y kanyang hihintayin?